از يكى از حكيمان فرزانه ، شنيدم مى گفت :كسى كه در ميان سخن ديگران ، حرف بزند، و هنوز سخن ديگرى به پايان نرسيده سخن بگويد، قطعا به جهل و نادانى خود اقرار نموده است (داخل خرف ديگران دويدن ، نشانه نادانى است )

سخن را سر است اى خداوند و بن

 

مياور سخن در ميان سخن

 

خداوند تدبير و فرهنگ و هوش

 

نگويد سخن تا نبيند خموش