اسامى مقدّس حضرت مهدى(عليه السلام) در كتب مذهبى اهل اديان

 

در صحف ابراهيم(عليه السلام);

در زبور سيزدهم;

در تورات به لغت تركوم;

(مهدى بزرگ) در تورات عبرانى;

در انجيل;

در زمزم زرتشت;

در ابستاق زند و پازند;

هم در زند و پازند;

در هزار نامه هنديان;

در ارماطس;

در جاويدان;

(احمد) در كند رال فرنگيان;

در كتاب مجوس;

در كتاب اثرى پيغمبر;

در كتاب برزين آذر فارسيان;

در كتاب قبروس روميان;

در صحيفه آسمانى;

هم در صحيفه آسمانى;

در كتاب كند رال;

در كتاب دوهر;

در كتاب قنطره;

در كتاب ديد براهمه;

(قائم) در كتاب شاكمونى;

در كتاب ريگ ودا;

(محمّد) در كتاب وشن جوك;

(هادى و مهدى) در كتاب پاتيكل;

در عهد جديد (اناجيل و ملحقات آن);

در كتاب زند و هومو من يسن، از كتب زردتشيان;

كتاب مقدس «مانويه» ترجمه «مولر» نام «خود شهر ايزد» آمده كه بايد در آخر الزمان ظهور كند، و عدالت را در جهان آشكار سازد;

(منصور) در كتاب شعياى پيامبر.

اسامى مقدّسى چون: «صاحب، قائم، قاطع، منصور و بقية اللّه» كه در كتب مذهبى ملل مختلف آمده است، از القاب خاصّ وجود مقدّس حضرت حجّت بن الحسن العسكرىـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف ـ است كه در بيشتر روايات اسلامى، به آنها تصريح شده و ائمّه معصومين(عليهم السلام) در اكثر روايات، از آن حضرت به عنوان «صاحب»، «قائم» و «بقية اللّه» ياد كرده اند. و اين خود بيانگر اين واقعيّت است كه موعود همه اُمّتها و ملّتها همان وجود مقدّس منتظر غايب، حضرت حجّت بن الحسن العسكرى (عليه السلام) است.