در قرآن از ماده ضحک که به معنای خنده است ده مورد وجود دارد که در پنج مورد به معنی خندیدن از روی تمسخر و بی اعتنایی است که در توصیف مشرکین بیان شده است و در یک مورد درباره خدا سخن می گوید «اوست که خنداند و گریاند،» و در دو مورد اوصاف بهشتیان را بیان می کند و در یک مورد در توصیف ساره همسر حضرت ابراهیم است. و در یک مورد هم درباره حضرت سلیمان است که در مقابل کلام مورچه که -خطاب به مورچه های دیگر- گفته بود «به لانه‏هاى خود بروید تا سلیمان و لشکرش شما را پایمال نکنند در حالى که نمى‏فهمند!» و احتمال قوی داده اند که ضحک درباره حضرت سلیمان بمعنى تعجب باشد یعنى لبخند زد در حالیکه از سخن مورچه در عجب بود.