چشمه «ربنا»

چشمه «ربنا»

ادب آل‏الله

«تقديم به مهمانان اهل دل،در ضيافه الله ماه مبارك رمضان‏»

جواد محدثى

از قبيله بلا، از تبار محنتم آشناى مبتلا، از ديار غربتم زخمى جدايى‏ام، داغدار غيبتم بيش از اين نمى‏توان صبر كردن، اى خدا

پاى اشك مى‏كند، از مسير دل عبور مى‏رسد به اشتياق، تا به خلوت حضور ديده نوش مى‏كند، جرعه‏اى شراب نور مى‏نهد دوباره روى، سوى قبله دعا

گشته‏ام ز خود رها، با تو عهد بسته‏ام بى‏تو در درون خود، دل‏شكسته خسته‏ام روز و شب به انتظار، در رهت نشسته‏ام اين دل غريب من، گشته با تو آشنا

مستحق يك نگاه، تشنه اجابتم پاى دل نهاده در مرز استجابتم عشق آسمانى‏ام، شاهد نجابتم راه ديده باز هم، مى‏رسد به انتها

بر لبم شكفته است، غنچه نيايشم بغض مانده در گلو، بسته راه خواهشم دست دل كجا برم؟ پاى جان كجا كشم در قنوت صد نياز، مى‏زنم تو را صدا

شمع و جمع و سوختن، از غممم روايتى اشك گرم و آه سرد، از دلم حكايتى گوئيا نداشته، درد غم نهايتى سرنوشت عشق نيست، جز ثبوت مدعا

ذره ذره وجود، مست و آشناى تو بينواى بيدلم، دل پر از نواى تو بگذرم ز هر چه هست، در پى رضاى تو هر كه فانى تو شد، يافت چشمه بقا

در كوير سينه‏ام، چشمه‏هاى «ربنا»ست بر لبم شكوفه «آت ما وعدتنا»ست بندبند هستى‏ام، ترجمان اين دعاست: «لا تزع قلوبنا بعد اذ هديتنا»

باز فجر بيقرار، چنگ مى‏زند به دل از سرشك ديدگان، مانده پاى دل به گل نغمه اذان صبح، كرده خواب را خجل باز هم به سينه آه، باز هم به لب نوا

ماه خدا

محمدحسين بهجتى (شفق)

هست‏حق را نفحاتى دلجوى كه كند سوى بشر گه گه روى هست از نفخه حق در ايام ماه مهمانى حق، ماه صيام رمضان ماه خداوند بود ديو، اين مه، همه در بند بود هست اين ماه، مه راز و نياز بر جهان است در رحمت‏باز ماه وحى است و نزول قرآن ماه عشق است و خلوص و ايمان موسم ناله و نجوا باشد فضل بيدارى دلها باشد اندر اين ماه، روان گيرد اوج بگذرد از سر دنيا چون موج رشته «صلح‏» شود محكم‏تر روضه «انس‏» شود خرم‏تر مى‏شود از بركات اين ماه رشته كينه ديرين كوتاه روزه باشد سپر آتش حق باب فضل و كرم دلكش حق روزه مفتاح سعادت باشد رمز بهبودى و صحت‏باشد تا توانگر نكشد رنج و عنا نكند ياد ز بى‏برگ و نوا آنكه را هيچ گرفتارى نيست در نيابد كه گرفتارى چيست

مناجات

جواد محدثى

الهى! ... تو روف و مهربانى بر سرم سايه ولايت مى‏گسترانى بر سفره قرآن و عترت مى‏نشانى و طعم محبت اهل بيت مى‏چشانى هر چه بگويم، برتر از آنى! خدايا! ... بى‏مثل و مانندى و به چيزى نمى‏مانى مرا در نهان و آشكار، مى‏بينى و ... پيدا و پنهان مرا مى‏دانى. گناه كه مى‏كنم، به توبه فرا مى‏خوانى آگاه از پيدا و نهانى غفارا!... خطاپوش بندگانى روزى رسان جهانيانى از كرم، پذيراى دلهاى پشيمانى از لطف، پناه خاطره‏هاى پريشانى مهربانا! ... چه بگويم؟ كه تو خود مى‏دانى! چه بخواهم؟ كه تو صاحب فضل و احسانى الهى! ببخشاى، كه مستحق آنم كرم كن، كه سزاوار آنى! ...