تعریف خودآگاهی و اهمیت آن

خودآگاهی مهم‌ترین چیز برای فرد است، اینکه خود را بهتر بشناسد، مهارت‌هایش را ارتقا دهد و در آینده بر روی حرکت‌ها و تصمیم‌های بعدی تأثیر زیادی دارد.
خوداگاهی باعث می‌شود، فرد در مراحل بعدی زندگی یک هادی و راهنما داشته باشد. فرد به وسیله شناخت خود، می‌تواند خود را مدیریت و کنترل کند و یا به قولی تنظیم خود کند. سلف گیولیشن که با سلف اورنس ارتباط نزدیکی دارد. یعنی افزایش خودآگاهی با افزایش تنظیم خود همراه است. خودآگاهی باعث بهبود ارتباط و کیفیت زندگی نیز می‌گردد. خودآگاهی به طور مشهود و مستقیمی بر اینکه چقدر یک پروسه‌ی درمانی یا مشاوره موفقیت آمیز باشد، اثرگذار است.
راه های کسب خودآگاهی
یکی از راه‌های کسب خودآگاهی، آمادگی یافتن از تصور دیگران در مورد خود است.
راه دیگر آن شناخت فرد از خودش، از گذشته‌اش، از رفتار خانواده‌اش، از نقص‌ها و کمبودهایش می‌باشد. حتی یک درمانگر باید دیدگاه بیمارانش و مراجعینش را نسبت به خودش برای خودآگاهی لحاظ کند. چنانچه درمانگر به نظر و دیدگاه بیمار نسبت به خود واکنش منفی نشان دهد و یا اعتنائی نکند و او را بیمار تلقی کند، نشانگر اینست که خود این درمانگر با همه‌ی تأکیدی که بر اهمیت خودآگاهی دارد، خود به خودآگاهی نرسیده است. و این درمانگر در درمان خود و شناخت خود دچار مشکل می‌شود. از دلایل عدم امتناع درمانگر به ارتقاء خودآگاهی، ترس، شک و تردید نسبت به خود، احساس بی‌کفایتی و از همه مهم‌تر احساس ناامنی است.
افزایش خودآگاهی باعث می‌شود، نقاط کور هر فرد، برای خودش مشخص گردد و این باعث اضطراب و ناامنی برای فرد است.
بنابراین فرد ترجیح می‌دهد به این فکر نکند که کیست، چه می‌کند؟ و نقاط قوت و ضعف وی چه هستند؟.