دلم برای روزهایی که مردم یک رنگ و بی ریا بودن تنگ شده ... دلم برای پاکی و نجابت مردمی که بهم میرسیدند جز نگاه محبت آمیز هدیه ای بهم نمی دادند تنگ شده.. برای شبهایی که تلویزیون برنامه نداشت و بزرگترها قصه ها یا شعرها می گفتند وشبها را طی میکردند با خاطرات گذشته ما را به دوران قدیم میبردن ...برای بازی های ساده توی کوچه ها خاکی ..برای نبودن امکانات و رفاه اما دلی خوش تنگ شده..راستی الان دل خوش سیری چنده؟