در غـم هـجـر رخ مـاه تـو در سـوز و گـدازیـم
 
تا به کـی زیـن غم جانکاه بسوزیـم و بسازیم
 
شـب هـجـران تـو اخـر نــشــود رخ نـنـمـایـی
 
در همـه دهـر تـو در نـازی و مـا گـرد نـیـازیـم
 
آیـد آن روز کــه در بــازکـنــی پــرده گـشـایـی
 
تا بـه خـاک قدمـت جـان و سـر خـوش بیـازیـم
 
بـــه اشـارت اگـــرم وعـــده دیـــدار دهـــد یــار
 
تـا پـس از مرگ به وجد آمـده در سـاز و نـواییـم
 
گـر بـه انـدیشـه بـیایـد کـه پـناهـی سا بـه کویت
 
نه سوی بتـکـده رو کرده و نـه راهـی حجـازیـم
 
سـاقی از آن خم پنهـان که ز بیگانـه نهان است
 
باده در سـاغر مـا ریــز کــه مــا مــحــرم رازیــم