« عاشق، کور است! »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
مَن عَشِقَ شَيئاً أعشى بَصَرَهُ وأَمرَضَ قَلبَهُ فَهُوَ يَنظُرُ بِعَينٍ غَيرِ صَحيحَةٍ ويَسمَعُ بِاُذُنٍ غَيرِ سَميعَةٍ؛
هر كه عاشق چيزى شود، آن چيز، ديده اش را كور و دلش را بيمار مى كند. چنين كسى با ديده اى ناسالم مى نگرد و با گوشى ناشنوا مى شنود.
نهج البلاغه، خطبه ۱۰۹؛ فرهنگ‌نامه بصيرت، ص 142