لفظ بابا در تمام منابع قدیم و متاخر، به عنوان پیشنام او، آورده شده است.  بابا معادل پیر، شیخ و مرشد می باشد و این لقب معمولا به پیران کامل و مرشدان اطلاق می شد. خودش در 3 غزل که به وزن دو بیتی است طاهر گفته و در یک غزل "بابا طاهر" تخلص کرده است. ولی  لقب‌ «عريان‌» در هيچ‌يك‌ از منابع‌ كهن‌، دست‌كم‌ تا اواسط سدة 9ق‌، به‌ همراه‌ نام‌ وي‌ ديده‌ نمى‌شود. در جُنگ‌ خطى‌ مورخ‌ 848ق‌ موزة قونيه‌، نيز از وي‌ با عنوان‌ «قدوةُ العارفين‌ باباطاهر همدانى‌ عليه‌الرحمة» نام‌ برده‌ شده‌ است‌. به‌ احتمال‌ بسيار، صفت‌ «عريان‌« بيانگر دوري‌ جستن‌ بابا از علايق‌ دنيوي‌ است‌.ولی در حافظه بیشتر ایرانیها، باباطاهر همدانی، او را می دانند.