یادش به خیر آقا دوران خردسالی
می‌آمدم به کویت با شوق بی مثالی

پرواز مینمودم از روی دوش بابا
تا ابر لطف خود را بر بام من بباری

آموختم من آن روز از کفتران کویت
کوی تو دانه دارد،دامی در آن نداری

دیروز پاک بودم اینک سیاه و زشتم
بر خوان خویش آقا مهمان نمینمایی؟!

بعد از بسی تباهی،یک عمر بی حیایی
باز آمدم رضا جان،در را نمیگشایی؟!

آغاز شد به مهرت چون روزگارِ عمرم
حسن ختامش ای کاش پیش تو جان سپارم

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا