چه بهشتیست که حور و ملکش گریانست
کعبه در همهمه ی عشقِ تو سرگردانست

چه بهشتیست که دارد ز مدینه نفسی
مشهدت کرب و بلایی وسطِ ایرانست

حرمتش واجب و نورِ ملکوتی دارد
هرکه در این حرمُ الله شبی مهمانست

در غبارِ حرمت ملک سلیمان پیداست
آسماندارِ خدا ، خادم این ایوانست

ای که آهو به پناهت متوسل شده است
حرمت ملجأ درمانده و بی سامانست

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا