خورشید هشتم بگرفت؛ کل جهان دار فنا شد

 

اینجا نه فقط ؛ اهل زمین ؛ عــــرش عــــزا شد

 

آن پاره جگر ؛ گوشه ی زهرا و علی واد خراسان

 

مسموم وشهید ؛ بقعه ی او  عین جنــــــان شد

 

آن خســـرو طوس شــــاه ولا ؛ ضامــــــن آهـــــو

 

جانــــــــــــم به فـــــــدایش ؛ مرا روح و روان شــد

 

بر مجلس مامون امـــــــــــــــــــــــام کرده سفارش

 

دیدید عبا بر  سر من ؛ کار بدانید تمـــــــــــام شد

 

نسوان خراسان بگذشتن ز مَهر های فراوان

 

در تشیع و در دفن رضا ؛ غلغله بر گرد جهان شد

 

این گنبــــــــــــد مینایی در این شهر دراندشت

 

حج فقرا ؛  یاور ویارش ؛ همان شاه جهان شد

 

مشهد که معروف شده ؛ در عالم هستی

 

وان قبــــــــــــر غریب الغربا ؛ قبله ی ما شد

 

آن جنت فــــــــــــردوس به توصیف پیامبر

 

هر گز نرسد جنتی از شهر رضــــــــا شد