پلکی به هم زد آدم و ناگاه دید هست                                وقتی که در حیاط حرم می‎وزید هست
 
 بعدا یقین به نور شما کرد دید نیست                                با شک نگاه کرد خودش را و دید هست
 
      پس بی‎خیال زردی پائیز شد و گفت:                                   تا انبساط سبز شما هست عید هست
 
 هر لحظه کهنه می‎رود و تازه می‎رسد                                     اینجا چقدر آمد و رفت جدید هست
 
           از سینه چاک‎های شما کم نمی‎شود                                در دشت لاله خیز همیشه شهید هست
 
       با سنگ‎های فرش حرم حرف می‎زنم                                      اینجا چقدر سنگ صبور سفید هست!
 
     دل را به دست پنجره فولاد می‎دهم                                    اینجا برای هر دل بسته کلید هست
 
من از کبوتران حرم هم شنیده‎ام                            فرصت برای بال اگر می‎پرید هست