بارگاه قدس رضا

کیست این آرمیده در دل طوس که شهانند آستانبانش؟
روضه اش رشک روضه مینو برتر از عرش، طاق ایوانش
یا رب این بارگاه قدس کراست که بود جبرئیل، دربانش؟
چیست این شوکت و جلال وشکوه که تماشائیست حیرانش؟
کیست این خسرو بلند مقام که جهانی است زیر فرمانش؟
عارف و عامی و فقیر و غنی میهمان جمله بر سر خوانش
همه را فیض او رسد لیکن لطف خاصی است با غریبانش
به ادب پای نه در این درگاه بوسه ده دست پاسبانانش
تا در این عالمیم زنده «فتی» می ستائیم از دل و جانش
در قیامت که هست روز حساب دست امید و ما و دامانش

محمدعلی فتی