بخیه

بخیه در پزشکی

بخیه در پزشکی (suture) به معنی دوختن زخم یا جراحت با انواع مختلفی از نخ و سوزن است. انواع نخ بخیه مانند نخهای قابل جذب (کرومیک و ویکریل) یا غیرقابل جذب (نایلون و سیلک)، انواع سوزنها مانند کاتینگ ، ریورس کاتینگ و روند و انواع روشهای بخیه زدن مانند بخیه ساده ، بخیه پیوسته و بخیه دور و نزدیک وجود دارند.

تقسیم بندی نخ بخیه در پزشکی

1. قابل جذب : در این نوع اجزاء می توانند از هم متلاشی گردیده و در بین بافت ها جذب یا بدون آسیب تا مدتی باقی بمانند.
2. غیر قابل جذب : در مقابل تخریب بیولوژیکی مقاومت نشان می دهد و در محل باقی می ماند تا روند بهبودی کامل شود برای همین به آن نخ دائمی نیز می گویند.

جنس نخ بخیه

• الیاف طبیعی ( مانند کتان، ابریشم و پنبه )
• الیاف فلزی
• روده حیوانات ( روده کوچک بره یا گاو)
• الیاف مصنوعی ( مانند نایلون )

نخ بخیه ایده آل

سرطان زا نباشد - نفوذ ناپذیر باشد - ایجاد حساسیت نکند - عکس العمل بافتی کم تری داشته باشد - برای رشد باکتری ها مناسب نباشد - گره های قابل اعتماد داشته باشد - بعد از بدست آوردن نتیجه مطلوب جذب شود - به راحتی قابل استریل کردن باشد ( با گاز اتیلن اکساید )

نگارخانه