اي ساقي ميخانه بزن از عشق پيمانه

بده بر عاشقت جام از شراب وصل جانانه

خم زلف تو محرابم ببين از عشق بي تابم

مگو با من زجا ماندن كه يك دم برنمي تابم

چو احلي من عسل گويم وصال يار مي جويم

ره ديدار دلبر را ببين مستانه مي پويم

مي ازجام تو مي نوشم به قامت رخت خون پوشم

گرفتم بركفم جان و به غير يار مفروشم

خوشا جان در رهت بازم كه باشد اوج پروازم

به وقت پرزدن جانا شده ذكر تو آوازم

شده فرقم دو تا اما تورامي خوانم اي مولا

ببين غرق بلا هستم ميان لشكراعدا

كشم پا برزمين يكسر شبيه دلبرت اكبر

الا اي بي كس و تنها بيا جان كندنم بنگر

-----------------------------
شعری از صادق سرمد