من تو را میخواهم...

تا تو صورتگر دنیای منی؛ شاه منی؛ سرور و سالار  منی...

دگر از زشتی این مردم و این شهر دروغ

 به  تنم راه نیابد دردی...

تا تو آرامش شب های منی؛ روشنی روز منی؛ یار منی..

دگر از چرخه ی تشویش و از اندوه و غم و فاصله ها

   به دلم راه نیابد ترسی...

تا تو لیلای منی؛ عشق منی؛ شور غزل های منی..

دگر از وهم فروپاشی و درماندگی ی قافیه ها، خاطره ها

                                                    به لبم راه نیابد آهی...

تا من از روح توام؛ از تو و ازعشق توام؛ از تب آن جان توام....

میکشم درد همه عالم و با صوت رسا... میگوییم:

ای خدا، ای همه ی هستی من!

من تو را بیشتر از فهم  فرومایه ی خود میخواهم...

من تو را میخواهم،

        من تو را میخواهم،

                    من تو را میخواهم.....