ابن‌قحطبه قهرمانی از شمشیرزنان دشمن، در گرماگرم معرکه به

امام ‌حسین(عليه‎السلام) یورش آورد.

امام‌(عليه‎السلام) شمشیر را چنان سریع زدند که هر دو پای او در یک لحظه، قطع و نقش

بر زمین شد.

در جنگ‌های تن ‌به ‌تن، در چنین موقعیتی مرسوم بود که ضربه آخر یا تیر خلاص می‌زدند؛

این عرف بود و کسی آن را ناجوانمردی نمی‌دانست.

اما امام‌ حسین(عليه‎السلام) به بالای سر او آمدند. گمان می‌کنید نخستین کلمه‌ای که

دشمن شکست‌خورده از امام‌ حسین(عليه‎السلام) می‌شنود، چیست؟

درسی بزرگ برای آنان که تفاوت جهاد و شهادت اسلامی با خشونت و حماقت را نمی‌فهمند. 

امام‌ حسین(عليه‎السلام) از او پرسیدند: آیا کمک می‌خواهی؟ او آمده بود تا

حسین(عليه‎السلام) را بکشد و آقا می‌پرسند: می‌گذاری کمکت کنم؟

می‌گوید: آری. بگو مرا ببرند. 

امام‌(عليه‎السلام) به ‌جای تیر خلاص، رو به سپاه دشمن می‌گویند: بیایید او را ببرید.