محمدحسن بیات لو

حضرت عباس(ع)-شهادت

 

در علقمه صدا به صدا هم نمی رسد

آخر چرا امید و پناهم نمی رسد

بیرون خیمه منتظرش مانده ام ولی

باور نمی كنم به نگاهم نمی رسد

این جا به روی من همه شمشیر می كشند

وقتی به داد و ناله و آهم نمی رسد

دشمن به فكر حمله فتاده است تا شنید

عباس من به جمع سپاهم نمی رسد

گفتم به زینبم كه زمان اسارت است

دیگر به خیمه ها گواهم نمی رسد

كم كم غروب روز دهم می رسد ز راه

اما زمان رؤیت ماهم نمی رسد

من گریه می كنم همگی خنده می كنند

در علقمه صدا به صدا هم نمی رسد