بنا به گفته معمرین و اهالی محل قدمت بنا به دوره صفویه می رسد و در درگیریهای ایران و عثمانی در عهد صفویه توسط حسن پاشا بنا شده است که بمدت شش ماه در این منطقه اقامت کرده است. ولی آنچه که هم اکنون از این اثر برجای مانده است بر روی بقایای حمام فوق تجدید بنا گشته است.این بنا از ویژگیهای یک حمام تاریخی برخوردار بوده و ویژگی خاص آن استفاده از سنگهای قلوه سبک در اجرای دیوارها و سقف می باشد که از ویژگیهای حمامهای مناطق کوهستانی می باشد.این بنا پلانی به ابعاد 12*20 متر دارد. مصالح عمده بکار رفته در بنا قلوه سنگهای محلی با ملات آهکی آبی (در بخشهای همیشه مرطوب) و گل آهک (جهت اجرای کالبد کلی بنا) می باشد. نوع سازه بنا سازه وزنی و تقسیم نیروهای بنا بصورت خطی برروی دیوارهای باربر می باشد. نوع پوشش بنا غیر مسطح سغ بصورت طاقها و گنبدهای مختلف می باشد.


مسجد دارای چهار ستون سنگی با سرستونهای مقرنس کاری شده می باشد که نه گنبد در سه ردیف بر این سرستونها استوار گردیده است. طاقها هلالی می باشد. بنا آجری است. در دو قسمت ورودی و آبدارخانه دو طبقه می باشد. عملیات انجام شده در بنا شامل : 1- اجرای کانال نم زدا داخل ساختمان. 2- تهیه درپوش بتنی مسلح جهت پوشاندن کانالها. 3- آماده سازی کف مسجد جهت اجرای آجر فرش و آجر فرش کف مسجد. 4- اجرای هره چینی دیوارها. 5- اجرای دیوار ضلع جنوبی با سنگ اسپراخون بارتفاع 120 سانتیمتر. 6- نصب پنجره های مسجد. 7- پشت بام شیب بندی و عایقکاری شده است.