پژوهش و سازندگي پاييز 1385; 19(3 (پي آيند 72) در امور دام و آبزيان):98-103.
 
 
فلاحتكار بهرام,سلطاني مهدي*,ابطحي بهروز,كلباسي محمدرضا,پوركاظمي محمد,ياسمي مهران
 
* گروه بهداشت و بيماري هاي آبزيان، دانشكده دامپزشكي، دانشگاه تهران، تهران
 
 

6 جيره حاوي دوزهاي صفر، 800، 400، 200، 100 و 1600 ميلي گرم در كيلوگرم ويتامين C از نوع ال- آسكوربيل-2- پلي فسفات در سه تكرار و به مدت 8 هفته جهت پرورش فيل ماهيان جوان در نظر گرفته شد. در پايان هفته چهارم در موارد WG، متوسط وزن FCR, SGR و PER بين دوزهاي صفر با 200و 800 اختلاف معني داري مشاهده گرديد (p<0.05) در حالي كه در ساير موارد اختلافي مشاهده نشد (p>0.05). در پايان آزمايش و در هفته هشتم نيز به جز در مورد CF بين دورهاي صفر و 200 (p<0.05)، در ساير موارد اختلافي مشاهده نشد (p>0.05). در مورد شاخص HIS نيز در حالي كه بيشترين مقدار در دوز 200 و حداقل آن در دوز 400 مشاهده شد اما اختلاف معني دار نبود (p>0.05)، با توجه به نتايج كسب شده و اندازه گيري شاخص هاي مختلف از نظر رشد و FCR مي توان مناسب ترين سطح پيشنهادي ويتامين C را در محدوده وزني و دمايي مورد آزمايش، 200 mg kg در نظر گرفت كه خصوصا مي تواند در هفته هاي ابتدايي رشد موثر واقع گردد.
 
كليد واژه: ويتامين C، بازماندگي، رشد، فيل ماهي (Huso huso)
 
 

 نسخه قابل چاپ