67. حكمت و فلسفه اعمال حضرت خضر(452)




پیامبراكرم‏صلى الله علیه وآله در روایتى فرمودند: آن گنج، كلماتى حكیمانه بود كه بر صحیفه‏اى از طلا نوشته شده بود. مضمون آن حكمت‏ها این بود: تعجّب از كسى كه ایمان به تقدیر الهى دارد، چرا محزون مى‏شود!؟ شگفت از كسى كه یقین به مرگ دارد، چرا شاد است، یقین به حساب دارد، چرا غافل است، یقین به رزق دارد، چرا خود را به زحمت بیش از اندازه مى‏اندازد و یقین به دگرگونى دنیا دارد، چرا به آن اطمینان مى‏كند!؟(453)
طبق احادیث، لطف و رحمت خدا مخصوص فرزندان بى‏واسطه نیست، بلكه در نسل‏هاى بعدى هم تأثیر دارد و نیكوكارى اجداد، موجب عنایت خدا به ذریّه‏ى آنان مى‏شود.(454)
امام صادق‏علیه السلام فرمود: خداوند به موسى وحى كرد: من فرزندان را به خاطر خوبىِ پدران پاداش مى‏دهم. سپس فرمود: اگر به ناموس مردم خیانت كنید، به ناموس شما خیانت مى‏شود. «كما تَدین تدان».(455)
یك جا فرزند به خاطر حفظ ایمان والدین كشته مى‏شود، و در جاى دیگر به خاطر صالح بودن پدر، پیامبرى كارگرى مى‏كند تا سرمایه به دست فرزند برسد.
وقتى بعضى به امام مجتبى‏علیه السلام به خاطر صلح با معاویه اعتراض كردند، فرمود: مگر نمى‏دانید خضر براى مصلحت، كشتى را سوراخ كرد و نوجوانى را كشت و كارهاى او مورد غضب موسى قرار گرفت؟ اى مردم! اگر صلح را نمى‏پذیرفتم همه‏ى شیعیان روى زمین نابود مى‏شدند. «لولا ما اَتیتُ لما ترك من شیعتنا على وجه الارض احدٌ الاّ قُتل».(456)