گفتم: که روی خوبت از من چرا نهان است                                             گفتا:توخود حجابی ورنه رخم عیان                                                                                                                                        گفتم :که از که پرسم جانا نشان کویت                                                   گفتا:نشان چه پرسی ان کوی بی نشان است                                                                                                                              گفتم: مرا غم تو خوش تر ز شادمانی                                                    گفتا: که در راه ما غم نیز شادمان است                                                                                                                                    گفتم: که سوخت جانم از اتش نهانم                                                      گفت: ان که سوخت ، اورا، کی ناله، یا فغان است                                                                                                                      گفتم «فیض» بپذیر، این جان که دارد                                                  گفتا: نگاه دارش ، غم خانه ی تو جان است                                                                                                                                این شعر به نام «شوق مهدی (عج)» از فیض کاشانی است به نظر من این عشق شاعر را به امام نشان می دهد