چهار انگاره در رابطه
1. برای همه به اندازه کافی و فراوان وجود دارد. در هر رابطه ای همه اشخاص سودی عایدشان می شود؛ و در بلند مدّت، این برداشت و این نگرش از وفور و فراوانی است که تولید شادی و رضایت می کند. بر مبنای همین تفکر است که کار کردن با دیگران و در رابطه با آن ها می تواند به اتفاق افتادن حوادث منجر شود. اگر به راهنمایی فکر کنیم که همه سود می برند، راه حلهای بیشتر و بهتری برای مسائل خود پیدا می کنیم. خلاق تر می شویم و به رضایت خاطر بیشتری می رسیم.
2. من برنده می شوم: تو بازنده می شوی. این نه تنها منصفانه نیست بلکه در بلند مدت به زیان شما تمام می شود. وقتی شما برنده باشید و دیگران بازنده، آن ها از شما فاصله می گیرند.
3. تو برنده می شوی، من بازنده می شوم. این نگرش تولید خشم و رنجش می کند و بنابر این به سود کسی تمام نمی شود.
4. بازنده، بازنده. این یک انگاره به کلی مخرب است و نمی تواند به رابطه ای پایا تبدیل گردد.
امکان به نتیجه نرسیدن
در تمامی مذاکرات این امکان وجود دارد که به جایی نرسید و از هم فاصله بگیرید. موضوع از این قرار است که اگر نتوانید کاری کنید که رابطه شما با دیگران به سود همه شما تمام شود. رابطه به انتهای خود می رسد.