پاسخ به:بهشت خانواده

خدعه و فريبكارى از نظر اجتماعى زشت و ناپسند است و از نظر شرعى گناه و حرام ، زيرا حيله گرى دليل بر پستى و رذالت و نداشتن شهامت و شجاعت اخلاقى حيله گر است . خدعه و فريب اگر ميان زن و شوهر باشد، علاوه بر همه اينها، دليل بر حماقت و سفاهت فريبكار است ، زيرا زن و شوهر، چنانكه گفتيم در سود و زيان يكديگر شريكند و اگر شوهر از راه حيله و فريب به زن خود زيانى برساند، نيمى از آن زيان به خود او مى رسد؛ به علاوه خدعه و حيله تا زمانى براى خدعه گر سودمند است كه طرف مقابل خدعه را نفهمد و در بى خبرى باقى بماند، ولى زمانى كه او از حيله و مكر طرف آگاه شود، راه زيان را بر خويش مى بندد و در صدد انتقام جويى بر مى آيد، يا لااقل رذالت حيله گر را مى فهمد.
زن و شوهر به واسطه ارتباط نزديكى كه با يكديگر دارند، دير يا زود، خدعه آنها آشكار مى گردد، پرده از روى حقيقت برداشته مى شود و خدعه گر رسوا مى گردد.
اگر زن زرد چوبه به جاى زعفران به كار برد و اگر مرد پول قلابى به زن دهد، هر چند طرف مقابل خام و ساده باشد، حيله و مكر او تنها تا چند روزى پوشيده مى ماند، ولى بالاخره از روزنه اى سر بيرون مى آورد و حقيقت آشكار مى شود.
اين چنين خدعه ها براى كاسب و مشترى ممكن است تا سالهاى متمادى يا براى هميشه پوشنده بماند و كيفرش به قيامت بكشد، ولى خدعه و فريب ، هر چند كوچك باشد، ممكن نيست كه در ميان زن و شوهر پوشيده باشد و براى هميشه پنهان بماند.
سفيه و بى خرد شوهرى كه خيال كند مى تواند همسر خود را بفريبد و همچنين زنى كه گمان كند مى تواند بر سر شوهر هم كلاه بگذارد. پس چه خوبست كه زن و شوهر جوان ، از همان روزهاى اول زندگى ، اين معنى را درك كنند و نيرنگ درآمد، ديگرى تجاهل كند و خود را به نادانى زند؛ تا از اين راه حيله گر را بيدار كند، يعنى صريحا به او نگويد تو در اين جا حيله كردى ، بلكه از راه كنايه و اشاره وارد شود و بتدريج بالا رود.
دليل
137- قال على (عليه السلام ): اياك و الخديعه ، فان الخديعه من خلق اللئيم
على (عليه السلام ) فرمود: از فريبكارى بپرهيز، كه فريبكارى از اخلاق مردم پست و لئيم است (كسى كه آقا منش باشد صداقت و صراحت لهجه دارد). (146)
138- و قال (عليه السلام ): لا دين لخداع .
و نيز فرمود: خدعه كار، دين ندارد. (147)
(در حقيقت دين اعتقاد به خدا و روز جزاست و كسى كه مردم را فريب مى دهد. در حقيقت نه خداى منتقم را باور دارد و نه حساب و كتاب و پاداش و كيفر را.)
139- راءس الحكمه تجنب الخدع .
بالاترين حكمت دورى جستن از فريبكارى است . (148)
(شخص حكيم ، هدف و مقصود خود را با درايت و برهان و استدلال تامين مى كند نه با خدعه و مكر).