من از دلواپسـے ـهاے غریب ِ زندگـے دلواپسـے دارمـــ



و کس باور نمـے دارد کــ ِ من تنهاترین تنهاے این تنهاترین شهرمــ



تنم بوے علفهاے غروب ِ جمعه را دارد



دلمــ مـے خواهد از تنهاترین شهر خدا یک قصه بنویسمــ



و یا یک تابلوے ساده.....



کــ ِ قسمت را در آن آبـے کنمــ حرف دلمــ را سبز



و این نقاشـے دنیاے تنهایـے



بماند یادگار ِخستگـے ـهایمـ



و مـے دانمـ کــ ِ ـهر چشمـے نخواهد دید



شهرِ رنگـے من را