مناجات شعبانيه؛ اظهار دلدادگی بنده با مولايش

گروه انديشه و علم: يك پژوهشگر مذهبی در خراسان جنوبی گفت: مناجات شعبانيه اظهار دلدادگی و اشتياق بنده با مولايش است.

اكرم ناصری، يك پژوهشگر مذهبی در خراسان جنوبی در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران‌(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی در تعريف مناجات گفت: مناجات، حالت خاصی است كه بنده بايد رقت قلبی پيدا كند و قلبش را از تعلقات جدا سازد؛ از اين‌رو در مقام نجوای با حق تعالی، از او می‌خواهد فقط برای خودش باشد.

 

وی افزود: ندا و دعا نيز هر دو به‌‌معنای خواندن است، اما نجوا، خواندن ظريفی است كه فرد سومی آن كلام را نمی‌شنود؛ مناجات خواندن درونی و زمزمه‌ باطنی است، يعنی من وقتی با تو درد‌ دل و راز و نياز می‌كنم، تو به من رو‌كن.

ناصری در بيان محبت واقعی اظهار كرد: محب انحصار‌طلب است و در مقام محبت بايد اين‌گونه باشد؛ به تعبير ديگر هنگامی كه محب خواست، محبوب تنها برای خودش باشد، محبت او حقيقی است و در جان او می‌نشيند و همواره نيز عميق‌تر می‌گردد.

وی با بيان اينكه محبت با زبان‌های مختلفی به حق‌تعالی ابراز می‌شود، گفت: اين بيان خاص را بايد از حضرات ائمه(ع) فرا بگيريم زيرا ايشان وَ التّامیّنَ فِی مَحَبّته اللهِ؛ در محبت خداوند تام هستند؛ خداوند هم از بين مخلوقات خود، كمال محبت را به ايشان دارد: لا حَبيبَ اِلّا هُوَ و أَهلُهُ؛ محبوبی جز پيامبر و خاندانش نيست.

ناصری در بيان اهميت مناجات شعبانيه اظهار كرد: مناجات شعبانيه در بين دعاها از جاذبه خاصی برخوردار است و عبارات و ويژگی‌های آن در كم‌ترين دعا و مناجاتی به‌چشم می‌خورد.

وی ادامه داد: اين مناجات از محتوای بسيار بلندی برخوردار است و هدف نهايی آن رسيدن به نهايت درجه كمال انسانی است؛ خواندن اين مناجات فقط مختص به ماه شعبان نيست و در هر‌ زمانی خواندن آن‌ مطلوب است و تمامی ائمه(ع)‌ نيز آن را قرائت می‌كرده‌اند.

اين پژوهشگر مذهبی تصريح كرد: اگر بخواهيم به حقيقت مناجات ائمه و لذت حقيقی آن دست يابيم، بايد به اندازه ظرفيت روحی خود حالات ايشان را در مقام خواندن درك كرده و در راه رسيدن به آن قدم برداريم.

وی پيرامون دعا و مناجات تصريح كرد: حقيقت دعا، توجه به كمالات خداوند و جهات فقر عبد است ولی مناجات، حالت اشتياقی از‌سوی عبد است كه با مولايش خلوت كرده و به او اظهار دلدادگی كند.

اين پژوهشگر مذهبی يادآور شد: اگر بنده بخواهد با مولايش رابطه دائمی و ثابت داشته باشد بايد با ابراز اشتياق و شيفتگی همراه باشد، چنان‌كه مقام آقايی مولا و بزرگواری‌اش نسبت به بنده اقتضا می‌كند كه همواره نسبت به وی با محبت باشد كه در مناجات اين ويژگی يافت می‌شود.