از نگاه دلايل كلامى، وجود امام معصوم در جامعه و حضورش ميان مردم، از الطاف بزرگ الهى است، چون او سبب هدايت مردم است. 

روشن است كه اگر مردم، اين مظهر آشكار لطف الهى را با آغوش باز بپذيرند و دور او جمع شوند، از آثار وجود پربركت او بهره مند مى شوند، وگرنه از استفاده كامل و تام از وجود شريف او محروم مى گردند. 
در آن صورت، سبب محروميت آنان نيز خودشانند، نه خدا و نه امام.(1)

در عين حال، وجود آن حضرت، آثار سازنده اى دارد كه به برخى از آنها اشاره مى شود

پي نوشت: