پاسخ به:بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي اثر تزريق مجدد تريامسينولون به داخل زجاجيه بر يافته هاي باليني و توموگرافيك در مبتلايان به ادم ماكولاي ديابتي مقاوم به درمان.
روش پژوهش: در يك مطالعه مجموعه موارد مداخله اي آينده نگر (prospective interventional case series)، همه بيماران گروه درمان كارآزمايي باليني قبلي تزريق داخل زجاجيه اي تريامسينولون، جهت معاينه دوباره چشم پزشكي و انجام (optical coherence tomography) OCT فراخوان شدند. در چشم هاي مناسب جهت تزريق مجدد، 4 ميلي گرم تريامسينولون به داخل زجاجيه تزريق شد. معاينه و OCT مجدد در ماه هاي دوم و چهارم تكرار گرديد و با نتايج تزريق اول مقايسه شد.
يافته ها: از 45 بيمار فراخوان شده گروه درمان، 23 بيمار مراجعه كردند (مشاركت 51.1 درصد) كه از اين بين، 15 چشم كانديد تزريق مجدد شدند و اطلاعات در 12 مورد كامل گرديد. تغييرات حدت بينايي پس از هر دو تزريق، به لحاظ آماري معني دار نبود؛ هر چند كه يك بهبود نسبي در حد 0.14 لوگمار (Log MAR)، دو ماه پس از تزريق اول مشاهده شد. كاهش ضخامت ماكولا در ماه هاي دوم و چهارم پس از تزريق، به ترتيب 43 و 40 ميكرون پس از تزريق نخست و 27 و 49 ميكرون پس از تزريق مجدد به دست آمد كه هيچ كدام از اين تغييرات معني دار نبودند. افزايش فشار داخل چشم به دنبال تزريق مجدد در هر دو زمان پي گيري معني دار بود (به ترتيب، 3.6 و 2.4 ميلي متر جيوه، P<0.05) ولي به دنبال تزريق اول، اين افزايش فقط درماه دوم معني دار بود (5.58 ميلي متر جيوه، P=0.001).
نتيجه گيري: اثرات مفيد و گذراي ناشي از تزريق داخل زجاجيه اي تريامسينولون بر ادم ماكولاي ديابتي، در تزريق مجدد تكرار نمي شوند. افزايش فشار چشم ناشي از تزريق مجدد نسبت به تزريق نخست، طولاني تر است.

 نسخه قابل چاپ