پاسخ به:بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي و مقايسه نتايج روش هاي مختلف جراحي بازسازي بلب با استفاده از ملتحمه، پس از عمل ترابكولكتومي و ميزان موفقيت آن ها در مراجعه كنندگان به بيمارستان شهيد لبافي نژاد طي سال هاي 1378 تا 1382.
روش پژوهش: اين مطالعه به صورت بررسي داده هاي موجود در پرونده بيماران انجام شد. همه بيماراني كه به دنبال عمل ترابكولكتومي، دچار هايپوتوني يعني فشار داخل چشمي (IOP) كم تر از 6 ميلي متر جيوه و يا نشت از بلب شده تحت عمل جراحي بازسازي بلب با استفاده از ملتحمه قرار گرفته بودند؛ وارد مطالعه شدند.موارد نشت از بلب، در صورت وجود سوراخ بزرگ تر از 1mm در بلب يا عدم بند آمدن آن به رغم دو هفته درمان نگه دارنده، تحت بازسازي بلب قرار گرفتند. در موارد هايپوتوني نيز در صورت ايجاد يا پيش رفت آب مرواريد، وجود ماكولوپاتي ناشي از هايپوتوني يا ايجاد چسبندگي بين عنبيه و قرنيه، بازسازي بلب انجام شد. روش هاي جراحي بازسازي بلب عبارت بودند از جلو كشيدن ملتحمه (conjunctval advancement)، فلپ چرخشي ملتحمه (rotational conjunctival flap) و گرافت آزاد ملتحمه (free conjunctival graft). توقف نشت از بلب و عدم نياز به جراحي مجدد، در حضور IOP بين 6-21 ميلي متر جيوه با استفاده از حداكثر 2 داروي موضعي ضد گلوكوم (تيمولول و دورزولاميد)، موفقيت در نظر گرفته شد.
يافته ها: طي مدت مزبور، 27 چشم از 27 بيمار (17 مرد و 10 زن) در محدوده سني 9 تا 73 سال (37.8±15.2 سال) تحت عمل جراحي بازسازي بلب قرار گرفتند. علت جراحي در 22 مورد، نشت از بلب و در 5 مورد، پيدايش عوارض ناشي از هايپوتوني بود. متوسط IOP قبل و بعد از عمل، به ترتيب 4.4±1.04 و 13.0±1.29 ميلي متر جيوه بود (P<0.001). متوسط حدت بينايي قبل و بعد از عمل، به ترتيب 0.9 لوگمار (20.160) و 0.6 لوگمار (20.80) بود (P<0.002).
متوسط نسبت كاپ به ديسك (cup/disc) قبل از عمل 0.7 بود كه تا پايان پي گيري 6 ماهه ثابت مانده بود. ميزان موفقيت در روش جلو كشيدن ملتحمه 72.2 درصد، در روش فلپ چرخشي ملتحمه 66.7 درصد و با گرافت آزاد ملتحمه 66.7 درصد بود (P=0.73). در 2 مورد به علت تداوم نشت، بازسازي مجدد بلب لازم شد. در 62 درصد بيماران، ميتومايسين C- و در 7.6 درصد موارد، فلورواوراسيل به هنگام ترابكولكتومي اوليه مورد استفاده قرار گرفته بود و در 19.4 درصد موارد از آنتي متابوليت استفاده نشده بود. در 11 درصد موارد نيز استفاده از آنتي متابوليت نامشخص بود. متوسط زمان بين ترابكولكتومي اوليه تا تشخيص نشت يا هايپوتوني، در موارد مصرف ميتومايسين C-، كوتاه تر از همه (17 ماه) و در موارد عدم مصرف آنتي متابوليت، طولاني تر از همه (52 ماه) بود (P=0.05).
نتيجه گيري: بازسازي بلب با استفاده از ملتحمه بعد از ترابكولكتومي، روش موفقيت آميزي در توقف نشت، رفع هايپوتوني و در نتيجه افزايش ديد بيماران مي باشد.