پاسخ به:بانک مقالات بینایی

هدف: مقايسه از بي حسي موضعي و بي هوشي عمومي در جراحي هاي زجاجيه و شبکيه از نظر ميزان رضايت بيماران.
روش پژوهش: اين مجموعه موارد مداخله اي شامل 928 بيمار بود که طي 6 ماه در بيمارستان فارابي تحت اعمال جراحي شبکيه قرار مي گرفتند. اطلاعات مورد بررسي شامل مشخصات بيمار، علت و نوع عمل جراحي، وجود و نوع بيماري زمينه اي و همراه، سابقه جراحي قبلي و نوع بي هوشي يا بي حسي در آن، روش بي هوشي يا بي حسي و ميزان داروهايي که در عمل حاضر مورد تجويز قرار گرفته اند، درد و بي حرکتي حين عمل و تحمل شرايط عمل، تجويز داروهاي آرام بخش و مقدار آن ها، تحمل تا پايان عمل، شدت درد در ساعات 1، 6، 12 و 24 بعد از عمل، وجود يا عدم عوارض بي هوشي در 24 ساعت اول بعد از عمل با تاکيد بر وجود و شدت تهوع و استفراغ و در نهايت ميزان رضايت بيمار و جراح از شرايط حين عمل بودند. انتخاب نوع بي هوشي بر اساس سن بيمار، وجود بيماري همراه و نظر جراح بود.
يافته ها: از 928 بيمار مورد مطالعه، عمل جراحي در 343 مورد با بي حسي موضعي و در 585 مورد با بي هوشي عمومي انجام شد. ميانگين سني در بيماران گروه بي حسي موضعي 7.3±68.8 سال (78-51 سال) و در گروه بي هوشي عمومي 6.5±55.9 سال (70-43 سال) بود (P=0.041). گروه بي حسي موضعي، از نمره متوسط (American Society of Anesthetics) ASA بالاتري برخوردار بودند ولي از نظر شرايط حين عمل، بي دردي و بي حرکتي بيمار و رضايتمندي جراحان، گروه بي حسي موضعي با گروه بي هوشي عمومي قابل مقايسه بود؛ به طوري که در گروه بي حسي موضعي، 96.4 درصد بيماران شرايط مناسبي داشتند و در 98.8 درصد موارد، شرايط عمل خوب تا عالي بود. ميزان درد بعد از عمل در گروه بي حسي موضعي به طور قابل توجهي کم بود؛ ضمن آن که بروز عوارض ناشي از بي هوشي در گروه بي حسي موضعي ديده نشد.
نتيجه گيري: بي حسي موضعي براي جراحي هاي زجاجيه و شبکيه، جايگزين مناسبي براي بي هوشي عمومي است و در بيماراني که مبتلا به مشکلات زمينه اي هستند؛ مي تواند به عنوان روش انتخابي اول مطرح باشد.

 نسخه قابل چاپ