پاسخ به:مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: در بسياري از تحقيقات پزشکي، با هدف بررسي توزيع بقاي بيماران سرطاني بر اساس گروه بندي هاي دموگرافيک و کلينيکي از رگرسيون کاکس استفاده مي شود حال آن که مدل هاي پارامتريک در برخي شرايط مي توانند جايگزين مناسبي باشند. هدف از مطالعه حاضر مقايسه کارايي رگرسيون کاکس و مدل هاي پارامتريک در تحليل بقاي بيماران مبتلا به سرطان معده تحت مداوا در بخش گوارش بيمارستان طالقاني تهران است.
روش كار: اين تحقيق يک مطالعه گذشته نگر بود که از طريق مراجعه به پرونده بيماران مبتلا به سرطان معده که از تاريخ بهمن 1381 لغايت دي 1385 در بخش گوارش بيمارستان طالقاني تهران تحت درمان بودند و از طريق تماس تلفني، اطلاعات مربوط به بقاي بيماران جمع آوري شد و مجموعا اطلاعات 746 بيمار به مطالعه وارد شدند. براي بررسي عوامل موثر بر بقاي بيماران از رگرسيون کاکس و مدل هاي پارامتريک شامل وايبل، نمايي و لگ نرمال استفاده شد و معيار مقايسه کارايي مدل ها ملاک آکائيکه بود. کليه محاسبات با نرم افزار SAS انجام و سطح معني داري 05/0 در نظر گرفته شد.
نتايج: نتايج حاصل نشان داد ميزان بقا براي بيماران در گروه سني زير 35 سال، بيماراني با تومورهاي کوچک و بيماراني که هنوز دچار متاستاز نشده بودند به طور معني داري بالاتر است (05/P<?) هم چنين طبق ملاک آکائيکه، کارايي کاکس و مدل نمايي در آناليز چند متغيري مشابه بودند اما در آناليز تک متغيري، جز در مدل مربوط به تحليل اثر اندازه تومور، مدل هاي پارامتريک از مدل کاکس کارايي بهتري داشتند و در ميان آن ها مدل لگ نرمال از همه مناسب تر به نظر مي رسيد.
نتيجه گيري: مدل کاکس و مدل نمايي در آناليز چند متغيري مشابه بودند و اگر چه در آناليز تک متغيري يک مدل مشخص به عنوان کاراترين مدل به دست نيامد اما نتايج نشان داد مدل لگ نرمال در ميان مدل هاي پارامتريک بهترين برازش را دارد و مي تواند به عنوان جايگزين کاکس در تحليل بقاي بيماران سرطان معده به کار رود.

 نسخه قابل چاپ