اپيدميولوژي ايران پاييز و زمستان 1386; 3(3-4):15-20.
 
 
سالك سالك,مسجدي محمدرضا,سالك سولماز*,امامي حبيب
 
* تهران، فرمانيه شرقي، خيابان ديباجي شمالي، کوچه کهکشان، پلاک 16، شماره 1
 
 

مقدمه و اهداف: استان گلستان هر ساله، بعد از سيستان و بلوچستان به عنوان دومين استان پرشيوع کشور از نظر بيماري سل گزارش مي شود. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان بروز سل در قوميت هاي مختلف ساکن استان گلستان انجام شد.
روش کار: در مطالعه اي توصيفي، تمامي بيماران مبتلا به يکي از اشکال مختلف سل ريوي اسمير مثبت و منفي، خارج ريوي و ارزني طي سال هاي 1378-1382 در استان گلستان مورد مطالعه قرار گرفتند و ميزان بروز همه اشکال سل در قوميت هاي مقيم استان مورد مقايسه گرديد.
نتايج: تعداد 2773 بيمار سلي ثبت شده بين سالهاي 1378-1382 در مرکز مبارزه با بيماري هاي واگير استان گلستان قابل دسترسي بودند که وارد مطالعه شدند. %47 آن ها مرد و بقيه زن بودند. بر اساس نوع بيماري، %62.7 بيماران، سل ريوي اسمير مثبت، %16.4 اسمير منفي، %20.7 خارج ريوي و %0.1 ارزني بودند. به طور کلي ميزان بروز تمامي اشکال سل طي مدت مطالعه 36 مورد در صد هزار نفر بوده که روند تغييرات اين شاخص طي مدت مطالعه اختلاف آماري معني داري را نشان نداد. نظر به توزيع سل در قوميت هاي اين استان، سيستاني ها و بلوچ ها با مجموع تنها %20 کل جمعيت استان، بيش از %50 کل موارد سل اين منطقه را به خود اختصاص دادند. ميزان بروز سل در سيستاني ها، 10 برابر ترک و کردها، 6 برابر فارس ها، 4 برابر ترکمن ها و 2.5 برابر افغاني هاي اين منطقه بود.
نتيجه گيري: ميزان بروز سل نزد قوميت هاي مختلف استان گلستان تفاوت چشمگيري داشت و سيستاني ها بيش از همه اقوام ساکن در اين منطقه مبتلا به بيماري سل شدند.
 
كليد واژه: ايران، سل، گروه قومي، اپيدميولوژي
 
 

 نسخه قابل چاپ