اپيدميولوژي ايران بهار 1387; 4(1):59-69.
 
 
قرباني مصطفي,يونسيان مسعود*
 
* تهران، خيابان پورسينا، دانشگاه علوم پزشكي تهران، دانشکده بهداشت، انستيتو تحقيقات بهداشتي، گروه بهداشت محيط
 
 

روش مورد - متقاطع ابتدا در اوايل دهه 90 جهت مطالعه اثرات گذرا و مواجهات کوتاه بر روي خطر حوادث حاد از جمله انفارکتوس ميوکارد بکار گرفته شد. در اين روش جهت برآورد خطر نسبي، فراواني مواجهه طي يك دوره قبل از حمله بيماري (دوره خطر) با فراواني مواجهه طي دوره يا دوره هاي كنترل همان فرد بجاي افراد مختلف مقايسه مي گردد. يك يا چند زمان كنترل براي هر مورد جهت كنترل مخدوش شدگي به وسيله صفات ثابت و خود مخدوش شدگي ميان اثرات حاد و مزمن آغاز كننده ها بكار مي رود.
آناليز اين روش بر پايه مقايسه فراواني مواجهه دوره خطر با فراواني مواجهه دوره كنترل يا مقايسه فراواني مواجهه دوره خطر با فراواني معمول مواجهه فرد (عادات معمول) انجام مي گيرد. روش مورد - متقاطع در اپيدميولوژي بيماري ها ي قلب و عروق، آسيب ها و آلودگي هوا مكررا استفاده شده است. اين مقاله مروري شامل مطالعات مورد - متقاطع منتشر شده، براي كمك به خوانندگان جهت شناخت بيشتر مفاهيم اين مطالعه و نقاط قوت و محدوديت هاي مطالعه مورد - متقاطع در اپيدميولوژي آسيب ها و آلودگي هوا تنظيم شده است.
 
كليد واژه: مطالعه مورد - متقاطع، مطالعه مورد - شاهد همسان شده، مطالعه متقاطع
 
 

 نسخه قابل چاپ