پاسخ به:مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: تعيين وضعيت ايمني راه مي تواند در کاهش مرگ و جرح ناشي از سوانح ترافيکي موثر باشد. در اين مطالعه نشانگرهاي دخيل در ايمني راه شناسايي شد و بر اساس رويکردهاي مختلف، شاخصي براي سنجش وضعيت ايمني راه هاي کشور تدوين شد.
روش کار: يازده نشانگر انتخاب شده در 9 بعد طبقه بندي شده اند. داده ها با استفاده از مقادير کمينه، بيشينه و هدف آن ها استاندارد سازي شده و بر اساس سه رويکرد با هم تلفيق شده اند. براي کاربردي بودن شاخص، داده هاي 11 کشور آسيايي جمع آوري شد. بر اساس شاخص ها، نتايجي محاسبه شده  که با مقادير بدست آمده از شاخص ال حاجي مورد مقايسه قرار گرفته و بهترين شاخص براي سنجش ايمني راه کشورانتخاب گرديد.
نتايج: مقادير شاخص بدست آمده از وزن دهي نشانگرها به مقادير شاخص ال حاجي نزديک بوده و رابطه بين مقادير اين دو داراي R برابر 994/0 است. اختلاف آماري در وضعيت ايمني راه کشورهاي آسيايي وجود دارد. به طوريکه سنگاپور و برونئي داراي بالاترين امتياز، مالزي و فيليپين داراي امتياز متوسط و ايران، تايلند، اندونزي، ميانمار، کامبوج، ويتنام و لائوس داراي پايين ترين امتياز بر اساس شاخص هستند.
نتيجه گيري: کشورها نيازمند تدوين شاخص ترکيبي با نگاه سلامت محور از عوامل موثر در حوادث راه هستند تا بتوانند عملکرد ايمني راه در کشور خود و در مقايسه با ساير کشورها را مورد ارزيابي قرار دهند. ايمني راه در کشور ما هنوز با وضع مطلوب فاصله داشته و نياز به توجه بيشتر دارد.

 نسخه قابل چاپ