| اپيدميولوژي ايران پاييز 1389; 6(3):35-49. |
| |
|
| |
| اصغري جعفرآبادي محمد,حاجي زاده ابراهيم*,كاظم زاده انوشيروان,فاطمي سيدرضا |
| |
| * تهران، تقاطع جلال آل احمد و چمران، دانشگاه تربيت مدرس، دانشكده علوم پزشكي، گروه آمار زيستي |
| |
|
مقدمه و اهداف: عوامل تشخيصي سرطان کورکتال درک دقيقي از دو سرطان کولون و رکتوم و عوامل مخاطره موثر بر آن فراهم نمي کند. هدف از اين مطالعه، مقايسه عوامل خطر موثر بر بقاي بيماران بين سرطان هاي فوق است.
روش کار: داده هاي 1219 بيمار مبتلا به سرطان هاي کولون و رکتال به تشخيص گزارش پاتولوژي مرکز تحقيقات گوارش و بيماري هاي کبد دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي، طي دي ماه 1383 تا مهرماه 1387، با مدل شکنندگي بقاي پارامتري، تحليل شدند.
نتايج: در تحليل يک متغيره، براي سن حين تشخيص، جنسيت، وضعيت تاهل، نژاد و سطح تحصيلات، بقاي بيماران مبتلا به سرطان کولون بين تقريبا نصف تا حدود يک چهارم برابر و براي شاخص توده بدني(BMI: Body Mass Index) ، سابقه مصرف الکل، بيماري التهابي روده (IBD: Inflammatory Bowel Disease)، سابقه فاميلي ابتلا به سرطان و مرحلهي پاتولوژيک تومور به صورت معني داري (بين 0.12 تا 0.56 برابر) کوتاه تر از بيماران مبتلا به سرطان رکتال حاصل شد. در تحليل چند متغيره براي سن حين تشخيص، تفاوت معني داري بين کولون و رکتوم مشاهده شد، اما براي عواملBMI ، سابقه مصرف الکل و IBD و مرحله پاتولوژيک اين تفاوت معني دار نبود. وضعيت بقاي تعديل شده و بقاي 1، 2، 3، 4 و 5 ساله بيماران مبتلا به سرطان رکتال بهتر از وضعيت بقاي بيمارن مبتلا به سرطان کولون بود.
نتيجه گيري: براي عوامل خطر مورد بررسي، بين کولون و رکتوم تفاوت وجود دارد، بنابراين اطلاعات حاصل از ارزيابي اختصاصي کولون و رکتوم مي تواند در مطالعه مکانيسم هاي مولکولي، طراحي کارآزمايي هاي باليني، تشخيص بهتر بيماري و يا تجويز درمان مطلوب و اختصاصي مفيد باشد.
|
| |
| كليد واژه: کولون، رکتال، عوامل تشخيصي، بقا، شکنندگي، مخاطره هاي رقيب |
| |
| |
|
نسخه قابل چاپ
|