آی مردم ، حسینی بودن تنها اینگونه نیست که :

 . سلامت یاالله باشد و خداحافظیت یاعلی

 . شالِ عزا بپوشی و زنگِ تماسِ  تلفنت نوایی مذهبی باشد

 . دخترِ غریبه را خواهرم صدا کنی و پسران را برادرم

 . به سالارِ شهیدان ، اباعبدالله الحسین - علیه السلام - ارباب بگویی و مادرش را بی بی

 . در پیِ دوایی برای ترکِ گناه باشی و دلت از خودت سیر

 . تواضع به خرج دهی و کربلا را رویای شب هایت بپنداری

 . و و و ...

 من هم اینگونه ام ، با تمام این تفاسیر و غیره هایش

 اما ، به نتیجه ای رسیده ام

 بعد از سختیِ ندیدنِ بارگاهِ ارباب و تلاش بی فایده برایِ خوب شدن

 مردم ، حسینی ها ، غیرتی ها

 حیف است ، به والله حیف است

 زبانی که یاالله و یا علی می گوید و

  محبتِ حسین را مزه مزه کرده ،  اللهم ارزقنا حرم میخواند

 حیف است سخنِ زشت ، حتی در اوجِ عصبانیت ، حتی برایِ مزاح

 دلم میگیرد وقتی گفته های رفقا را میخوانم !!

 مناطق جنگی که میروی ، تابلو زده اند :

 با وضو وارد شوید

 این یعنی باید جسمت را شستشو دهی ، همزمان جانت را

 آنجا خانه ی شهداست و اینجا خانه ی آقا و سرورِ شهدا

با وضو وارد شویم

 وضوی زبانمان استغفرالله باشد و این نعمت خدا داده را پاک نگه داریم

 بیایید حسینی باشیم

یا لااقل سعی کنیم حسینی باشیم و شایسته ی حسیـــــــــــن گفتن