حســــــرت !

 

یعنے رو بـﮧ رویــــــــمـ نشستـﮧ اے

 

و باز چشمانم را

 

آن دستمال خشکــ بے احساس پاکــ کنــــد

 

حســــــرت

 

یعنے شانـﮧ هایت ، دوش بـﮧ دوشــــــمـ باشد

 

اما نتوانـــم از دلتنگے بـﮧ آن پناه ببـــــــرم

 

حســــــرت

 

یعنے تــــ ــــو

 

کـﮧ در عین بـــــــــودنت داشتنتــ را آرزو مے کنــــــــم.