از بزرگی شنیدم که میگفت : :" ما ، اغلب خودرا محور دنیا ومافیها فرض می کنیم وفکر می کنیم که همه دنیا به خاطر ما می گردد، آسمان وزمین وستارگان به خاطرخوش آمد ما ، درسیر وگردشند .فکرمی کنیم که آسمان درغم ما خواهد گریست ویا دل سنگ از درد ما آب خواهد شد ، یا گردش ستارگان متوقف خواهد گشت ...اما بعد می فهمیم که دراین دنیای بزرگ میلیون ها انسان مثل ما آمده اند ورفته اند و هیچ تغییری درگردش روزگار به وجود نیامده است ...این ما هستیم که مغروریم وخود را بزرگ می پنداریم ... ولی از کاهی کوچک هم ، کم تریم که دراقیانوس هستی به دست طوفان های بلا و امواج متلاطم بالا وپایین می رویم ، بدون آنکه از خود اختیاری داشته باشیم ویا قدرتی  که مسیر امواج را ، یا حرکت خویش را تغییر دهیم ... با درک این حقیقت باید ازمرکب غرور پیاده شویم وطریقت رضا وتسلیم را شیوه خود کنیم ودردها را بپذیریم ..."

آره خداجون کمکم کنم که بتونم همه دردهایی که توبرای من خواستی رو فقط وفقط به خاطر تو، به خاطر تو بپذیرم ...