پاسخ به:اخبار قرآنی (1391/03/08)

گروه اجتماعی: اين چند روز حضور در مدينه را چگونه می گذرانيم؟ پاسخ به اين سوال را با عبادات، تلاوت قرآن، ارادتمان به نبی مكرم اسلام(ص) و اهل بيت(ع)، تولی و تبری و تلاش برای زندگی معنوی تر بعد از اين سفر نشان دهيم.

به گزارش خبرنگار اعزامی خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) به مدينه منوره، برای هر مسلمانی زيارت خانه خدا و حرم پيامبر(ص) يك آرزو است، چه سال‌هايی كه پس از بازگشت هر زائر و حاجی به او زيارت قبول می‌گوييم و حسرت ديدار اين سرزمين در دلمان می‌ماند، يقينا در دل غبطه می‌خوريم اما بالاخره قسمتمان می‌شود و بهتر بگويم دعوت می‌شويم تا در سرزمينی كه محل نزول قرآن است وارد شويم و در چند روز محدود برای يك عمر نصيب ببريم شايد ديگر چنين سفری قسمتمان نباشد.

حال كه دعوت شده‌ايم تا چه حد پاسخگوی ميزبانی خداوند هستيم، در اين زمينه با چند نفر از زائران مدينه منوره گفت‌وگو كرديم و از آنها پرسيدم كه اگر اين اولين و آخرين سفرتان باشد اين چند روز را چگونه می‌گذرانيد؟

علی حسينی، دانشجوی كرمانی كه برای اولين بار است به عمره مشرف شده می‌گويد: من به اين نتيجه رسيده‌ام كه اگر حق پيامبر(ص) و ائمه(ع) را به خوبی ادا كنم، دوباره به اين سفر دعوت خواهم شد، لذا نيت كرده‌ام تا در مسجدالنبی(ص) يك بار قرآن را ختم كنم.

خانم كهنسالی كه بر روی ويلچر بود، در اين‌باره گفت: سال‌ها به انتظار چنين روزی بودم هرچند ديگر پای رفتن ندارم اما خدا را بارها شكر می‌كنم كه خداوند و پيامبر(ص) مرا پذيرفتند، سعی می‌كنم نمازها را در مسجد پيامبر(ص) اقامه كنم و وقتم را در هتل نگذرانم.

يوسفی استاد دانشگاه‌ لرستان كه به همراه خانواده خود به عمره مشرف شده است، نكته جالبی بيان كرد، وی گفت: من و همسر خود در كنار حرم مطهر پيامبر(ص) عهد بستيم كه در شهادت هر كدام از ائمه بقيع و حضرت فاطمه(س) مراسمی در خانه خود برای مردم بگيريم و به امامان خود بگوييم، ما شرمنده هستيم كه شما اينجا غريب هستيد، حداقل من و همسرم به سهم خود دينی را كه به اين معصومين داريم، ادا كنيم.

پيرمردی كه در مسجدالنبی(ص) نماز می‌خواند را ديدم، منتظر ماندم تا نماز را بخواند، از او پرسيدم اگر اين سفر آخرتتان باشد، از اين لحظات چگونه استفاده خواهی كرد، می‌گويد، گفت: در اين سرزمين نور بيشتر از هميشه توبه می‌كنم، قرآن می‌خوانم و به رحمت و لطف خدا اميدوارم، كسانی كه اين چند روز را در كنار حرم پيامبر و ائمه بقيع نباشند، دچار خسران بزرگی شده‌اند.

با هر كس كه بخواهم گفت‌و‌گو كنم از توفيق خود در راه يافتن به حرم پيامبر(ص) سخن می‌گويد، اكنون بسياری مدينه را به مقصد مكه ترك گفته‌اند و برخی نيز امروز وارد مدينه شده‌اند، كسانی كه توفيق حضور در سرزمين وحی را از دست نداده‌اند، به اين سوال بيانديشند كه می‌خواهند اين چند روز را چگونه بگذرانند؟

اينجا از همه جا به خدا نزديكتريم، جای جای اين سرزمين آيات قرآن كريم به پيامبر وحی شده است، اينجا متبرك به قدم‌های معصومين است، اينجا قطعه‌ای از بهشت است تا ما بندگان خاكی عبوديت خود را به اثبات برسانيم.

نماز و روزه و تلاوت قرآن در همه جا ارزشمند است، اما اين طور بيانديشيم كه لطف خداوند شامل ما شده است تا نمازهايمان را در مسجدالنبی(ص) و ساير مساجد مدينه بخوانيم و حداقل يك ختم قرآن داشته باشيم.

چه هديه‌ای معنوی تر و جاودانه‌تر از اين می‌تواند باشد، هديه‌ای كه هرگاه به يادش می‌افتيم، حلاوتش را حس می‌كنم و عزممان را برای بندگی بهتر جزم كنيم، حضور در اين سرزمين نصيب من و تو شده است تا با خدا عاشقانه سخن بگوييم.

همه موقع وداع با مدينه گريان و غمگين هستند، اما سعادتمند آنهايی هستند كه نسبت به استفاده از اين اوقات معنوی حريص بودند و در نزد وجدان خود سربلند هستند كه همه سعيشان را در توشه گرفتن انجام دادند.