پاسخ به:مقالات مطالعات‌ اقتصاد انرژي‌

افزايش قابل ملاحظه گازهاي الاينده و از ان جمله دي اكسيدكربن (CO) در دهه هاي اخير به تبع رشد و توسعه صنعتي، توجه بيش تري را به منظور مقابله و جلوگيري از اثرات مخرب ان ها به خود جلب كرده است. هدف اين مقاله تعيين عواملي است كه تغيير انتشار CO مرتبط با انرژي را تحت تاثير قرار مي دهد. تحليل تجزيه اي كامل براي CO در ايران براي بخش هاي اصلي اقتصادي طي دوره 1386-1373 آنجام گرفته است. بدين منظور تغييرات انتشار CO از نظر چهار عامل اصلي شدت انرژي، ضريب الودگي، تغييرات ساختاري و فعاليت اقتصادي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج نشان مي دهد كه در تحليل كلي، مهم ترين عامل افزايش انتشار CO، رشد اقتصادي (اثر مقياس) است و ساختار اقتصادي به ميزان كم تري در افزايش انتشار كربن موثر است. ضريب الودگي و شدت انرژي به ميزان كمي در كاهش انتشار CO نقش دارند. در تحليل جزيي براي هر بخش اقتصادي، با توجه به ويژگي هر بخش، نتايج متفاوتي در ارتباط با هر عامل به دست آمده است. اثر فعاليت اقتصادي در تمام بخش ها مثبت بوده و بخش هايي كه سهم ان ها در توليد كل كاهش يافته است، اثر ساختاري منفي و در نتيجه اثر كاهشي بر انتشار CO دارند.

 نسخه قابل چاپ