|
مقاله حاضر برگرفته از نتايج يک تحقيق تجربي درباره پيامدهاي اجتماعي تحصيلات عالي در زنان شهر تهران است. در چند دهه گذشته زنان در ايران تحرک فرهنگي و آموزشي بارزي را تجربه کرده اند؛ به طوري که فقط در بخش آموزش عالي شاهد افزايش چشمگير حضور زنان بوده ايم. ارتقاي سطح تحصيلات زنان آثار و نتايج متعددي بر روابط، شرايط و موقعيت هاي اجتماعي-اقتصادي آنان در جامعه داشته و در مقابل منشا تغييرات و تحولاتي در روابط آنان با محيط اجتماعي شده است.
در تحقيق حاضر تاکيد عمده بر تاثيرات تحصيلات عالي در زنان بر سن ازدواج، ميزان باروري، کنترل خشونت خانگي، احساس خود اثربخشي، مشارکت اجتماعي و فرصت هاي اشتغال در خارج از خانه بوده است.
روش تحقيق در مطالعه حاضر از نوع توصيفي و مبتني بر پيمايش است. از اين منظر تحقيق از نوع همبستگي علي و پس رويدادي است.
جامعه تحت مطالعه را زنان 18 تا 60 سال شهر تهران تشکيل مي دهند که بر اساس سرشماري سال 1385 حدود 2730275 نفر است. نمونه آماري بر اساس فرمول کوکران با احتساب دقت احتمالي 5 درصد حدود 384 نفر محاسبه شده است که با استعانت از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي(pps) انتخاب شده است.
نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها و آزمون فرضيه هاي تحقيق نشان مي دهد که:
با برخورداري زنان از تحصيلات عالي، سن ازدواج در آنان افزايش پيدا کرده و در مقابل ميزان باروري آنان کاهش پيدا مي کند، هم چنين ميزان کنترل آنان بر خشونت خانگي افزايش مي يابد، ميزان مشارکت آنان در فراشدهاي اجتماعي ارتقا پيدا مي کند و بالاخره با افزايش سطح تحصيلات عالي، فرصت هاي بيش تري براي اشتغال در محيط خارج از خانه براي آنان فراهم مي شود. با اين توصيف نتايج تحقيق تفاوت معناداري را ميان دو گروه از زنان داراي تحصيلات عالي و فاقد تحصيلات عالي از حيث شيوه هاي فرزندپروري و ميزان مشارکت در فرايند تصميم گيري هاي مربوط به امور خانه و خانواده نشان نداد.
|