زن در فرهنگ و هنر (پژوهش زنان) تابستان 1389; 1(4):75-94.
 
 
رضايي محمد,افشار سميه
 
 
 

تلاش اصلي اين مقاله، بررسي نحوه بازنمايي نقش هاي جنسيتي و چگونگي بهره گيري از رمزگان هاي اجتماعي و فني در نمايش زن و مرد در قالب نقش هاي خانوادگي و اجتماعي است. براي نيل به اين مقصود، از ميان سريال هاي پربيننده سال 1387، دو سريال «ترانه مادري» و «مرگ تدريجي يک رويا» را با استفاده از روش نشانه شناسي مورد بررسي قرار داديم. نتايج به دست آمده نشان مي دهد که تغييرات زاويه دوربين، نوع نما و نورپردازي به نفع مردان بوده است. بدين معنا که براي انتقال حس و حالت نقش هاي مردانه با تغييرات زاويه دوربين، نماهاي نزديک و بسيار نزديک و نورپردازي مناسب با حال و هواي سريال مواجه هستيم و اين در حالي است که در مورد نقش هاي زنانه يک نواختي زاويه دوربين، نماي متوسط و نور تيره و تار به چشم مي خورد. اين تفاوت ها در مورد رمزگان اجتماعي نيز مشهود است. ديالوگ هاي نامانوس و نابه جاي زنان و حالت هاي افراط و تفريط آنان در برابر ديالوگ هاي منطقي، مستدل و مناسب با روند داستان که در مورد مردان استفاده شده است مويد ادعاي فرضيه هاي تحقيق حاضر است. نوع لباس زنان نيز در اغلب موارد حالت هاي نامتعارف دارد.

 
كليد واژه: ايران، بازنمايي، جنسيت، سريال هاي تلويزيوني، نشانه شناسي
 
 

 نسخه قابل چاپ