زن در توسعه و سياست (پژوهش زنان) بهار 1381; 1(3):67-86.
 
 
درويشي هويدا يوسف*
 
* دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران
 
 

اين مقاله نقش زمان و مكان در فقه، تاثير آن در تغيير آرا فقها و رابطه آن با حقوق زنان را مورد بررسي قرار داده است. زمان و مكان دو عنصر تاثيرگذار در فقه است و عاملي مهم در تغيير و تبديل آرا فقها محسوب مي‏شود. منظور از آن دگرگوني‏هايي است كه در جامعه انساني به وقوع مي‏پيوندد و سبب مي‏شود كه حكم به تبعيت از موضوع تغيير يابد، فتواي فقيه عوض شود و در نتيجه فهم انسان از دين نيز متحول شود. مساله تامين حقوق زنان و اصلاح يا وضع قوانين جديد در اين زمينه از مدتها پيش مطرح بوده است. در ايران نيز همانند برخي از كشورهاي اسلامي، در زمينه چگونگي سازش ميان شرع - كه از طريق فقه و استنباط فقها تجلي مي‏يابد - با زمان و مكان و نيازها و ضرورتهاي متعلق به آن، مباحث زيادي مطرح شده است. زيرا طبق قاعده كلي، در نظام حقوقي ما هرگونه اصلاح و يا وضع قوانين جديد تاييد نظر فقها را لازم دارد كه اين وابستگي، ضرورت توجه به زمان و مكان در فقه و آرا فقها را محسوس‏تر مي‏كند. بايد توجه داشت كه در وضعيت فعلي و با تكيه به آرا موجود فقهي، امكان تغيير و اصلاح بعضي از قوانين مربوط به زنان وجود دارد.

 

 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ