علوم انساني الزهرا تابستان 1386; 17(65 (ويژه نامه تاريخ)):125-142.
 
 
كجباف علي اكبر*
 
* گروه تاريخ، دانشگاه اصفهان
 
 

اختلافات مذهبي يكي از بلاهاي خانمان براندازي است كه هميشه اتحاد مسلمانان را در معرض نابودي قرار داده و نيروي زيادي را به هدر داده است. روزگاري دراز اين اختلافات ميان فرقه هاي مختلف سني، شهرهاي زيادي از ايران را در آتش فتنه سوزاند و آثار ديني و علمي مانند مساجد و مدارس را نابود كرد.
درگيري هاي مذهبي ميان فرقه ها نه تنها در بغداد كه در بسياري از شهرهاي ايران با شدت ادامه داشت. مهمترين شاخص اختلاف در قرن پنجم و ششم هجري قمري ميان حنفيان و شافعيان است. در اين زمان شافعيان اشعري در برابر فشار تركان سلجوقي كه از مرام حنفي دفاع مي كردند سخت ايستادگي مي كردند.
اصفهان، محل نزاع حنفيان و شافعيان بود كه رياست اين دو فرقه در اختيار صاعديان و خجنديان مدت يك قرن و نيم رياست مذهبي و بلدي اصفهان را بر عهده داشتند و صاعديان چند قرن رياست منصب قضا را در اين شهر از آن خود داشتند. در اين پژوهش سعي مي گردد به پرسش هاي زير پاسخ داده شود: 1- نقش خجنديان و صاعديان در منازعات مذهبي اصفهان چيست؟ 2- كشمكش هاي مذهبي ميان صاعديان و خجنديان ساكن دو محله دردشت و جوباره چه تاثيري بر حيات اجتماعي و فرهنگي اصفهان داشت؟
 
كليد واژه: خجنديان، صاعديان، اختلافات مذهبي، اصفهان، سلجوقيان
 
 

 نسخه قابل چاپ