مطالعات راهبردي تابستان 1388; 12(2 (مسلسل 44)):29-46.
 
 
نويدنيا منيژه*
 
* واحد علوم و تحقيقات دانشگاه آزاد اسلامي
 
 

آنچه سازمان هاي پليسي را به چالش مي کشاند و موجبات بازنگري و تجديدنظر در امنيت بخشي مي گردد، نحوه نگرش به امنيت و به دنباله آن، سازوکارهاي امنيت در چشم انداز آينده است. به عبارت ديگر، حوزه امنيت مستثني از ساير پديده هاي اجتماعي و سياسي نيست و به مرور زمان بايد در جهت اهداف مطلوب دستخوش تغيير شود. از اين رو، با حوزه معنايي امنيت قديم و رويکردهاي گذشته، نمي توان به تحقق امنيت براي جامعه آينده خوش بين بود و با سرمايه هاي اجتماعي گذشته به انجام امور جمعي آينده پرداخت.
با عنايت به اين رويکرد و با توجه به شرايط در حال گذار ايران، در مقاله حاضر، به امنيت مضيق و موسع به عنوان تبلور امنيت گذشته و آينده پرداخته و بر اساس آن، پليس حداکثري و حداقلي مورد مقايسه قرار گرفته است.

 
كليد واژه: امنيت مضيق، موسع، پليس حداکثري، حداقلي، سرمايه اجتماعي پيشيني، پسيني
 
 

 نسخه قابل چاپ