فصلنامه سياست- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي زمستان 1387; 38(4):177-200.
 
 
سجادپور سيدمحمدكاظم*
 
* گروه ديپلماسي و سازمان هاي بين المللي، دانشکده روابط بين الملل
 
 

ايران از ابتداي قرن بيستم علي رغم ضعف هاي داخلي و خارجي، در سازمان هاي سياسي و تخصصي بين المللي مشاركت داشته است. از اين لحاظ، اين پژوهش، دو پرسش اصلي را طرح و پاسخ مي دهد. اين پرسش ها عبارتند از: (1) مطالب آرشيوهاي سازمان هاي بين المللي در ژنو در مورد ايران در ابتداي قرن بيستم چگونه اند و چگونه مي توان آنها را دسته بندي و ارزيابي نمود؟ (2) از مجموعه اسناد و مدارك موجود در آرشيوهاي مزبور چه مفاهيمي را مي توان براي شناخت تعامل ايران با ديگران در دوران مورد مطالعه استنباط كرد؟ اين پژوهش بر اساس مراجعه حضوري به آرشيو چهار سازمان بين الدولي در ژنو شكل گرفته است. اين سازمان ها عبارتند از جامعه ملل، سازمان بين المللي كار، اتحاديه بين المللي مخابرات راه دور و كميته بين المللي صليب سرخ. در اين پژوهش اسنادي كه در مورد ايران در آرشيوهاي مزبور وجود داشته، شنايي، مطالعه و دسته بندي شده و نهايتا سعي شده كه رابطه معني داري از رفتار ايران در اين سازمان هاي بين المللي عرضه گردد كه به نوبه خود آيينه اي از تحولات داخلي ايران، چگونگي انديشه هاي نخبگان و حكومت گران ايراني از مناسبات بين المللي و شرايط پيچيده كشور در ابتداي قرن بيستم مي باشد.
 
كليد واژه: ايران در ابتداي قرن بيستم، ايران و سازمان هاي بين المللي، ايران و ديپلماسي چندجانبه، ايران و جامعه ملل، ايران و سازمان جهاني كار، ايران و اتحاديه بين المللي مخابرات راه دور، ايران و كميته بين المللي صليب سرخ، ايران و آرشيوهاي ژنو
 
 

 نسخه قابل چاپ