فصلنامه سياست- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي بهار 1388; 39(1):175-195.
 
 
صدرا عليرضا*
 
* گروه علوم سياسي، دانشکده حقوق و علوم سياسي، دانشگاه تهران
 
 

عدالت؛ يک واژگان، يک مفهوم و يک پديده است. پديده، مفهوم و واژگان عدالت، بسان سياست، بسيار سهل و در عين حال بسيار سخت مي باشد. عدالت سياسي؛ عدالت در سياست و سياست عادلانه است. عدالت سياسي، عدالت در سياست و سياست عادلانه، تعادل ميان يا ميانه توسعه اقتصادي و تعالي فرهنگي؛ معنوي و اخلاقي است. عدالت به اين معنا، عدالت متعالي است. عدالت متعالي، در قبال و در مقابل عدالت نامتعالي و متعارف يا عدالت طبيعي و نيز عدالت تک ساحتي و فراي آن قرار دارد. عدالت متعارف، طبيعي و تک ساحتي مادي است. عدالت مادي صرف در حقيقت عدالت نيست. بلکه عدالت ظاهري و بخشي يا جزيي بوده و نارسا يا نارسايي در عدالت مي باشد. حتي شبه عدالت بوده و در يک نگاه ضدعدالت است. يعني بي عدالتي يا ظلم و ستم مي باشد. عدالت متعالي؛ عدالت رسا و سازوار يا رسايي و سازواري در عدالت مي باشد.
 
كليد واژه: عدالت، تعالي/ متعالي، سياست، عدالت سياسي/ سياست عدالت، نامتعالي، تعادل، توسعه اقتصادي، تعالي فرهنگي، عدالت متعارف، عدالت طبيعي، عدالت تک ساحتي، بي عدالتي، ستم، ظلم
 
 

 نسخه قابل چاپ