فصلنامه سياست- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي تابستان 1388; 39(2):193-210.
 
 
سينايي وحيد*,چمن خواه ليلا
 
* گروه علوم سياسي، دانشگاه فردوسي مشهد
 
 

 

 

گسترش نقش ها و تنوع کار ويژه هاي دولت-ملت هاي معاصر در قرن بيستم خواه ناخواه گروه هاي قومي، نژادي، ديني و زباني را در معرض سياست ها و رويکردهاي آنها قرار مي دهد. بنابراين شناخت دولت به عنوان مهم ترين نهاد تنظيم کننده اين سياست ها گام اول در مطالعه اين گروه هاست. از سوي ديگر، اقليت ها بر خلاف آنچه که در ظاهر ممکن است به نظر برسد، گروه هاي اجتماعي منفعل نبوده، با اتخاذ استراتژي هاي مختلف که ملهم از منابع فکري و آموزه هاي آنهاست، در تنظيم سياست اقليت نقش دارند. در ايران تحت تاثير سياست ها و رويکردهاي غيرديني رسمي به مقوله اقليت هاي ديني در فاصله سال هاي 1332 تا 1357، زمينه براي نقش آفريني و فعاليت بهاييان آماده شد. اين امر با تلاش پي گير دربار و شاه براي تمرکز هر چه بيشتر قدرت و تکوين رژيم مطلقه هم زمان شد. تمرکز قدرت به حذف نيروهاي رقيب و يافتن پايگاه هاي جديد قدرت در ميان آن دسته از گروه ها و نيروهاي اجتماعي منجر شد که وفادار به سلطنت بودند. بهاييت در نتيجه آموزه هاي اعتقادي خود که اطاعت تمام و کمال از حکومت را تبليغ مي کرد، يکي از گروه هايي بود که در رويکرد نوين رژيم به جامعه و گروه هاي حامي سلطنت، مناسب تشخيص داده شد. به اين ترتيب، تحت تاثير سه متغير سکولاريسم، تکوين دولت مطلقه و «رفتار اقليت» شرايطي مناسب براي فعاليت اجتماعي، سياسي و اقتصادي بهاييان فراهم شد.
 
كليد واژه: رژيم پهلوي، بهاييت، سکولاريسم، تمرکزگرايي، تکوين دولت مطلقه و رفتار اقليت
 
 

 نسخه قابل چاپ