فصلنامه ژئوپليتيك بهار 1389; 6(1 (پياپي 17)):1-4.
 
 
حافظ نيا محمدرضا*
 
 
 

منطقه به عنوان زير مجموعه فضاي جغرافيايي سطح کره زمين بخشي از آن است که به لحاظ ساختاري و يا کارکردي از تجانس و يگانگي برخوردار مي باشد و بر پايه خصيصه هاي ساختاري و يا کارکردي از مناطق همجوار خود متمايز مي گردد. منطقه مي تواند خشکي پايه، آب پايه و يا تلفيقي باشد و از مقياسهاي کوچک نظير درياچه يا شبه جزيره تا مقياسهاي بزرگ نظير اقيانوس و يا قاره را در بربگيرد (حافظ نيا، 1383: 71-65).
مناطق جغرافيائي بر پايه يک يا چند خصيصه ساختاري نظير کالبد فضا، نوع اقليم، نوع زبان، نوع دين و مذهب، نوع و سطح فرهنگ و تمدن و يا خصيصه هاي کارکردي نظير: توليد محصول و يا عملکرد هاي اقتصادي، اجتماعي، ارتباطي، فرهنگي، سياسي و غيره تعيين هويت مي شوند. منطقه يک اصطلاح جغرافيايي است که در صورت باردارشدن عناصر و خصيصه هاي آن از حيث سياسي، تغيير ماهيت داده و به منطقه ژئوپليتيکي تبديل مي شود (حافظ نيا، 1385 :111). مناطق ژئوپليتيکي استاتيک نبوده و سرشتي دينا ميک و پويا دارند و ديناميسم آنها بر پايه «نظريه تحول و تکامل منطقه ژئوپليتيکي» که از سوي نگارنده ارايه شده است از مدل نظري خاصي تبعيت مي کند.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ